Print this post Print this post

Słowo liberałowie nie mogą usłyszeć

5,849 words

English version here

Każdego lata obecnie rządząca partia Węgierska, Fidesz, organizuje swój letni otwarty uniwersytet Bálványos i obóz studencki w Tusnádfürdő (Băile Tuşnad), w Transylwanii. Prezydent Fideszu i premier Węgier Viktor Orbán, zawsze wygłasza przemówienie na tym wydarzeniu, które jest zazwyczaj stwierdzeniem jego zasad i oceny minionego roku oraz obecnej sytuacji politycznej. Poniżej znajduje się tłumaczenie pełnego tekstu przemówienia wygłoszonego przez pana Orbána 27 lipca 2019 r., Które zostało przedrukowane ze strony About Hungary internetowej. Film znajduje się tutaj.

Dzień dobry, panie i panowie, drodzy i dostojni przyjaciele, jestem tu z Wami każdego roku przez ostatnie trzydzieści lat i mogę podsumować moje uczucia i przemyślenia jednym słowem: to był dla mnie zaszczyt! W ciągu ostatnich trzydziestu lat był to zaszczyt corocznie dzielić scenę z biskupem László Tőkés. Korzystam z okazji, by podziękować biskupowi Tőkés za jego służbę w Parlamencie Europejskim przez wiele lat i za jego zaangażowanie w reprezentowaniu Węgier na całym świecie jako przedstawiciela Fideszu. Teraz, gdy wybory do Parlamentu Europejskiego są za mną i za nami, chyba mogę skorzystać z okazji, aby pogratulować RMDSZ [Demokratycznemu Sojuszowi Węgrów w Rumunii] dwóch wygranych miejsc. Sam uczestniczyłem w kampanii i znam wyczerpujące okoliczności, w których ten wynik został osiągnięty.

Zsolt [Németh] poprosił – czy zlecił – że powinienem podsumować ostatnie trzydzieści lat w dwadzieścia minut. . . dobrze, trzydzieści minut, jeśli naprawdę tego potrzebuję. Do tego nie potrzebuję dwudziestu lub trzydziestu minut: mogę to zrobić jednym zdaniem. W jednym zdaniu mogę powiedzieć, że to dobrze, że te trzydzieści lat są za nami, a nie przed nami.

Jeśli spróbujemy przypomnieć sobie, co było trzydzieści lat temu, możemy powiedzieć, że było to coś w rodzaju pytania: czy możemy odkryć – lub jeśli jeszcze nie istnieje, czy możemy wymyślić – nowy sposób życia potrzebny tysiącletniemu społeczeństwu, którym jest naród węgierski, aby mógł przetrwać w czasach nowoczesnych? To było bardzo trudne, bolesne pytanie. Oczywiście, to pytanie nie przeszkodziło nam to przeżyć trzydzieści szczęśliwych, młodzieńczych lat. A po upływie trzydziestu lat możemy dziś powiedzieć, że siedzimy tu z optymizmem, z plecakami pełnymi planów i wrażeniem, że z każdym dniem rośniemy w siłę. I ten stan psychologiczny wydaje się normalny. Ale jeśli spojrzymy wstecz na ostatnie trzydzieści lat z odpowiednio wysokiego punktu widzenia, to muszę powiedzieć, że nie jest to sytuacja normalna, ale raczej cud. Jakie było zadanie? Przede wszystkim, aby osiągnąć niepodległość i wolność kraju. Tak spędziliśmy nasze lata studenckie, a potem dwa lata między 1989 a 1991 rokiem. Następnie zadaniem było zbudowanie kapitalistycznej gospodarki wolnorynkowej zamiast socjalistycznej gospodarki pla. Tymczasem musieliśmy zbudować system demokratycznych, prawnych i politycznych instytucji. To zajęło nam przez cztery lata między 1990 a 1994 rokiem. Nazwijmy to pierwszą zmianą systemu lub transformacji. Nazwijmy to liberalną transformacją. Potem, naszym zadaniem było pokonanie powracających grup następców systemu socjalistycznego w bitwie politycznej, która była pokojowa i uniknęła wojny domowej. A ponieważ powracające grupy następców były również internacjonalistycznymi grupami-następcami, musiały one także zostać pokonane na arenie międzynarodowej. W ten sposób spędziliśmy nasze życie od 1994 do 2010 roku. To było nasze zadanie pokoleniowe.

Dziś wydaje się niemal naturalne, że się to udało; ale w pokoleniu, w historii węgierskiej polityki, jest dramat. Jest dramat SZDSZ [Przymierza Wolnych Demokratów – Węgierskiej Partii Liberalnej] i możemy Bogu dziękować, że nie spotkaliśmy takiego losu. Przypomnę wszystkim, że na Węgrzech było to pokolenie ’68. Kiedy transformacja – pierwsza, liberalna transformacja – miała miejsce w 1990 roku, to pokolenie nie zyskało pozycji w rządzie, a tym samym możliwość działania politycznie: ta szansa została dana starszemu pokoleniu, pod przewodnictwem Józsefa Antalla. Kiedy wyczuli, że po nieudanym rządzie narodowym, ich pokolenie naprawdę pójdzie w jego ślady, znowu stracili okazję z powrotem Gyula Horn i jego towarzyszy. Potem, gdy zawiedli i stracili zaufanie opinii publicznej, znowu myśleli, że nadeszła ich godzina. Ale potem, w 1998 r., utworzyliśmy rząd, a do 2002 r. zbudowaliśmy chrześcijańsko-demokratyczną koalicję narodową, podczas gdy ich pokolenie polityczne straciło impet. Prawdziwy dramat. Dziękujmy Bogu, że nie wybrał dla nas tego losu!

Wracając do tematu ostatnich trzydziestu lat, kiedy zakończyliśmy zadanie przechodzenia przez pierwszą liberalną transformację i pokonania socjalistycznych grup następców, musieliśmy się przygotować do drugiej transformacji. Powiedzmy, że spędziliśmy cztery lata między 2006 a 2010 r. przygotowując plan transformacji narodowej. Następnie, w 2010 r., musieliśmy wprowadzić ten nowy ustrój, który jest systemem społecznościowym. A polityczne zwycięstwo potrzebne do jego wprowadzenia musiało być przygotowane, a następnie wywalczone. To przyniosło zwycięstwo z większością dwóch trzecich wszystkich głosów. Następnie, po 2010 roku, musieliśmy budować ten nowy ustrój krok po kroku, odnosząc sukcesy, a jednocześnie utrzymując i regenerując populistyczne wsparcie. Mogę też powiedzieć, że przeżyliśmy ostatnie dziewięć lub dziesięć lat z kielnią murarza w jednej ręce i mieczem w drugiej. Musieliśmy budować, a jednocześnie nieustannie walczyć, bo – i to jest nasza historia ostatnich dziesięciu lat – nieustannie potrzebowaliśmy walczyć z międzynarodowym podważaniem naszego ustroju; i musieliśmy odeprzeć ataki, które próbowały zakwestionować międzynarodową akceptację opracowanego przez nas systemu krajowego. Cóż, Zsolt, to były nasze trzydzieści lat.

Patrząc wstecz na tę drogę, która wcale nie była łatwa, pojawia się pytanie: jeśli bylibyśmy znowu młodzi, czy bylibyśmy w stanie zrobić to wszystko ponownie? Czy jeszcze raz będziemy mieli w nas trzydzieści lat siły? To jest szczere i trudne pytanie, na które sam nie znam odpowiedzi. Oczywiście takie pytanie o przeszłość jest zawsze ryzykowne. Aby zilustrować, jak ryzykowne jest takie myślenie, w trzydziestą rocznicę ślubu – jak jest w zwyczaju – zapytałem moją żonę, jak by się czuła, gdybym poprosił ją o rękę w małżeństwie. To był romantyczny moment…odpowiedziała: „Lepiej nie ryzykuj!” Tak, nie jest łatwo odpowiedzieć na pytanie, czy będziemy w stanie to zrobić ponownie. Ale być może to nie jest najważniejsze pytanie, ale raczej: czy mamy siłę na te piętnaście lat przed nami? Jak będą wyglądały kolejne piętnaście lat? Jakie będą wezwania tych piętnastu lat?

Patrząc na pokolenia, zwykle mówią, że ludzkie życie ma trzy fazy: Jest faza dzieciństwa, kiedy marzysz o tym, co chcesz robić, kiedy będziesz dorosły; wtedy jest starość, kiedy zastanawiasz się, co poszło nie tak; a między nimi jest etap dorosłości i działania. To jest najbardziej cenny okres. Ci, którzy operują mediami, są również tego świadomi: nazywają to „Prime Time”. Dotyczy to nie tylko ludzkiego życia, ale także życia pokolenia. To jest czas, kiedy robisz najważniejsze rzeczy. Połowa tego czasu największej oglądalności – gdzieś między 35 a 70 rokiem życia – już przeszła i została wyczerpana. Teraz nadeszła druga połowa – i mogę powiedzieć, że to główny seans tego wieczoru. Pytanie brzmi: co zobaczymy?

Panie i panowie, jeśli podejdziemy do tego pytania filozoficznie, z perspektywy filozofii politycznej, znamy sposób myślenia, który postuluje, że ​​historia ma cel, a naszym zadaniem jest rozpoznać go i pomóc historii w dążeniu do tego z góry ustalonego celu. Było to mniej więcej rozumowanie komunistyczne; ale dziś podobne rzeczy mówią postępowi liberałowie. W ciągu ostatnich trzydziestu lat doszliśmy jednak do wniosku, że nie powinniśmy przypisywać sobie celu do historii, ale nadawać sens naszemu życiu w przestrzeni historycznej. Dotyczy to nie tylko jednostek, ale także pokoleń: musimy nadać znaczenie naszemu pokoleniu. Albo musimy zrozumieć znaczenie, które zostało nam przypisane. Jeśli spojrzę na to, co przeżyliśmy i co jest przed nami, mogę powiedzieć, że nasze pokolenie otrzymało historyczną szansę na wzmocnienie narodu węgierskiego. Do tej pory była to niesłychanie trudna walka i nadal będzie to niesłychanie trudna walka. Jedyną pociechą, jaką możemy sobie dać, jest to, że napisano, że nikt nie będzie przytłoczony tą walką. Będziemy więc brać na siebie tylko taki ciężar, który jesteśmy pewni, że będziemy w stanie unieść.

Mogę poinformować, że dziś naród węgierski posiada możliwości polityczne i gospodarcze – a wkrótce także możliwości fizyczne – aby się bronić i zachować niepodległość. Odzyskaliśmy naszą suwerenność, MFW wrócił do domu, z powodzeniem walczyliśmy z Brukselą i broniliśmy naszych granic przed migracją.

Cóż, panie i panowie, dzisiaj, oprócz tego przeglądu z ostatnich trzydziestu lat, mogę mówić o dwóch kwestiach: co się dzieje i co się wydarzy na Węgrzech. I pytanie, które czasami jest jeszcze bardziej wnikliwe, na które Zsolt będzie musiał ostrzec mnie o naszym limicie czasu: jak my sami – a także inni – interpretujemy to, co dzieje się na Węgrzech? Jakie jest znaczenie wszystkiego, co dzieje się na Węgrzech?

Cóż, panie i panowie, dziś Węgry mają obiecujący kurs: solidne finanse, spadający dług, silny wzrost gospodarczy, rosnące płace, umacnianie małych i średnich przedsiębiorstw, rosnące rodziny i energiczne budowanie narodu. Oczywiście każdy może i powinien działać lepiej. Obywatele Węgier, węgierskie przedsiębiorstwa i węgierski rząd mogą i powinni lepiej wykonywać swoją pracę; ale rzeczywistość jest taka, że ​​dzisiaj zagrożenie dla dalszego postępu Węgier w obiecującym kierunku nie pochodzi z wewnątrz kraju, ale z zewnątrz. To, co dzieje się dziś na Węgrzech – i co się wydarzy w nadchodzącym roku przed naszym kolejnym spotkaniem – jest naszym przeciwdziałaniem atakom, i naszym próbom obrony Węgier przed nimi.

Czym one są? Udało nam się już odeprzeć pierwszy atak. Taki atak byłby na przykład wybranie nieodpowiednich i wrogich ludzi, którzy przewodziliby europejskim instytucjom, które są dla nas ważne. Nie będę wyczerpująco omawiać każdego szczegółu, ale uniemożliwiliśmy takiego rezultatu dzięki wielu skomplikowanym manewrom. Wszędzie blokowaliśmy kandydatów George’a Sorosa. Wszędzie. Zapobiegliśmy zainstalowaniu ideologicznych partyjniaków na czele ważnych instytucji europejskich, a żeby przewodzić Komisji, udało nam się wybrać matkę siedmiorga dzieci, która ma praktyczne podejście. Oczywiście to nie kończy walki wewnątrz instytucji; to zakończy się w październiku, kiedy ujawni się cały krajobraz. Dwie rzeczy można powiedzieć z pewnością. Po pierwsze, Komisja, która zainicjowała tak wiele ataków na Węgry, nawet teraz w ostatnich dniach – w trakcie zakończenia swoich działań – rozpoczęła kolejny atak. Komisja podważa do Trybunału Europejskiego szereg przepisów węgierskich. Tak więc ta Komisja musi powrócić do swojej roli określonej w Traktacie założycielskim Unii Europejskiej: do pełnienia roli obrońcy traktatów. I musi porzucić swój polityczny aktywizm. Nie jest organem politycznym: nie ma kompetencji do posiadania programu, a jego zadaniem nie jest uruchamianie ataków politycznych na państwa członkowskie. To właśnie stało się we wcześniej wyznaczonym „gabinecie Junckera” i musi zostać zatrzymane. Zawsze było to sprzeczne z traktatami i zasadami założycielskimi Unii Europejskiej. Teraz jest na to szansa.

Drugą rzeczą, którą możemy tutaj powiedzieć, jest to, że główny kandydat – czy system Spitzenkandidat – nie zniknął, ale po prostu wrócił na właściwe stanowisko . Oczywiste jest bowiem, że strategiczno-polityczny kierunek Unii Europejskiej nie jest określony przez Komisję, ale przez przywódców demokratycznie wybranych rządów państw członkowskich: szefów państw lub premierów. Komisja nie musi realizować niezależnego programu, ponieważ nawet po ostatnich wyborach Rada Ministrów ponownie przyjęła dokument określający kierunek, w którym będzie podążać. W każdym razie decyzje strategiczne nie powinne być podejmowane w Komisji, ale w Radzie, na której zasiadają wybrani premierzy. Tak więc celem Spitzenkandidatu, głównego kandydata, nigdy nie było pozbawienie Rady prawa do mianowania przewodniczącego Komisji, do czego upoważnia go Traktat Założycielski. Miało to umożliwić wyborcom wpływ na przydział ważnej pozycji europejskiej. Dlatego racjonalne podejście – i musimy do niego wrócić – polega na przedstawieniu przez partie europejskie wiodących kandydatów, a kandydat zwycięskiej partii zostanie mianowanym przewodniczącym Parlamentu Europejskiego: nie Komisji, ale Parlamentu Europejskiego. A Komisja musi pozostać organizacją podlegającą wpływom premierów.

Drugim takim zagrożeniem, z którym musimy się zmierzyć, jest zagrożenie ze strony międzynarodowej. Faktem jest, że w ciągu ostatnich pięciu lat w Unii Europejskiej miały miejsce poważne błędy – z których dwa są szczególnie bolesne i niepokojące. Błędy te należy poprawić w ciągu najbliższych pięciu lat. Pierwsza dotyczy migracji, a druga gospodarki. Poprawienie błędu migracji jest proste: Komisja musi wycofać się z kwestii migracji. Musi utworzyć radę ministrów spraw wewnętrznych z państw członkowskich strefy Schengen, tak jak już istnieje rada ministrów finansów z krajów strefy euro. Poza tym wszystkie uprawnienia i obowiązki związane z migracją muszą zostać przekierowane do tej rady ministrów spraw wewnętrznych. Błąd związany z gospodarką jest nieco trudniejszy, ponieważ patrząc na decyzje gospodarcze Unii Europejskiej, możemy powiedzieć, że przez ostatnie pięć lat byliśmy na ścieżce gospodarczej autodestrukcji. Europa może być o wiele lepsza, znacznie większa, bardziej rozwinięta i potężniejsza niż sugeruje teraźniejsze wytyczne. Zamiast budować europejski socjalizm – ponieważ partie lewicowe często składają propozycje zmierzające do wprowadzenia konkurencyjnej gospodarki europejskiej w formie pewnego rodzaju ustroju socjalistycznego w Europie Zachodniej w każdym państwie członkowskim – musimy z tego zrezygnować i powrócić do europejskiego ustroju konkurencyjnego. Udane systemy gospodarcze – nie tylko Węgier, ale także Polski albo Czech – nie mogą być atakowane, ale wspierane. Musimy porzucić ideę podstawowego dochodu niezależnego od statusu zatrudnienia (Universal Basic Income)  – pomysł, który został podniesiony do poziomu europejskiego. Nie potrzebujemy tego nowego socjalizmu. Zamiast tego potrzebne są nowe miejsca pracy, a cięcia podatkowe muszą być wprowadzane wszędzie. Należy ograniczyć przepisy biurokratyczne, a zamiast polityki oszczędnościowej, należy zachęcać do inwestowania i tworzenia miejsc pracy. We Włoszech będzie potrzeba rozwoju gospodarczego, a nie oszczędności. I wreszcie, zamiast imigrantów, rodziny europejskie muszą otrzymać pieniądze, które umożliwią im jak największą dzietność.

Pytanie brzmi, czy jest to możliwe. Czy możemy poprawić te błędy w nadchodzącym roku? Muszę powiedzieć, że w najlepszym razie jest to wątpliwe. Według każdej analizy i danych liczbowych gospodarka europejska stoi przed ciężkimi czasami. Nadchodzą ciężkie czasy. Pytanie nie dotyczy tego, czy przyjdą, ale jak bardzo będą trudne. Moja osobista opinia jest taka, że ​​będą bardzo trudne. W Europie Zachodniej wzrost gospodarczy będzie nadal spowalniał, a w niektórych miejscach nawet się zatrzyma. Niemcy wyraźnie pracują nad przygotowaniami do koalicji CDU-Green, która nie opiera się na wzroście gospodarczym. To przecież największa gospodarka Europy. Dlatego musimy być przygotowani na sytuację, w której nasi kluczowi partnerzy, państwa Europy Zachodniej, nie rozwijają się, i nie rozwijają się tak jak byśmy chcieli. Dlatego teraz najważniejszą rzeczą dla Węgier jest wytyczenie nowej trasy do 2020 i 2021 r. Podczas podróżowania przez tą trasę, nowy ustrój kraju musi być w stanie zminimalizować negatywne skutki zewnętrzne i musimy być w stanie zmobilizować własne zasoby wewnątrz kraju. Widzieliśmy to już wcześniej, a w ostatnich miesiącach widzieliście taki przykład, kiedy ogłosiliśmy pierwszy Plan Działania na Rzecz Ochrony Gospodarki, zmniejszenie składek na ubezpieczenie społeczne, wzrost płac, rozwój badań naukowych, większe wsparcie dla uniwersytetów i wprowadzenie „Węgierskiego Papieru Wartościowego Plus”. Moim zdaniem, jeśli nasza inwentaryzacja gospodarki europejskiej zostanie potwierdzona, będzie to wiosną przyszłego roku – wiosną 2020 roku – będziemy potrzebować drugiego planu działania. A jeśli wszystko pójdzie zgodnie z naszymi oczekiwaniami, prawdopodobnie będziemy potrzebować trzeciego planu działań gospodarczych jesienią 2020 r. Treść tych wszystkich planów będzie musiała poprawić konkurencyjność. Przede wszystkim, co będzie się działo na Węgrzech w nadchodzącym roku, będzie to planowanie i rozwój.

Oczywiście, jak mówi minister sprawiedliwości Judit Varga, nie zapominajmy, że będziemy tutaj toczyć bitwy o praworządność. Potrzebujemy więc zachować zimną krew: nie w trakcie przedstawiania naszej pozycji, jak już minister pokazała, jest to możliwe, ale w celu zapobiegnięciu wyśmianiu i obrażaniu naszych partnerów. To najtrudniejsza część; to wymaga silnych nerwów i samokontroli. Teraz, na przykład, wkraczamy w okres, w którym nasi fińscy przyjaciele będą oceniać sytuację rządów prawa na Węgrzech. Będziemy to robić z naszymi fińskimi przyjaciółmi. A Finlandia jest krajem, panie i panowie, gdzie nie ma sądu konstytucyjnego. Obrona Konstytucji jest przekazywana specjalnej komisji parlamentarnej powołanej w tym celu. Wyobraź sobie stan praworządności na Węgrzech, jeśli po prostu byśmy ogłosili rozwiązanie Trybunału Konstytucyjnego i powiedzieli, że Komisja Spraw Konstytucyjnych Parlamentu będzie odpowiedzialna za kontrolę konstytucyjną! To mniej więcej sytuacja w Finlandii. Albo podam kolejny zabawny przykład: w Finlandii Akademia Nauk znajduje się pod nadzorem i kontrolą Ministerstwa Edukacji. Wyobraźcie sobie, że zakończyliśmy debatę na temat Węgierskiej Akademii Nauk, dając po prostu prawo nadzorowania i kierowania Akademią do Ministra Edukacji. Tak teraz nie jest, panie ministrze Kásler, ale wyobraźcie sobie, gdyby tak było! Albo rozważcie ustrój prawny w Finlandii, gdzie sędziowie są mianowani przez Prezydenta Republiki, na zalecenie Ministra Sprawiedliwości. Prezydent Republiki, na zalecenie ministra sprawiedliwości! Dlatego potrzebujemy “system nerwowy”, silny “system nerwowy”, aby umożliwić nam okazywanie należytego szacunku i grzecznie odpowiadać na pytania – nie z uśmiechem lub śmiechem – kiedy nasi fińscy przyjaciele pytają nas i zagłębiają się w praworządność na Węgrzech.

Oczywiście, oprócz absurdu europejskiego, stoi przed nami jeszcze jeden ważny i poważny problem: przyszłość członkostwa w Europejskiej Partii Ludowej węgierskiej partii rządzącej Fidesz i Chrześcijańsko-Demokratycznej Partii Ludowej. Tutaj musimy poczekać, aż sytuacja stanie się jaśniejsza. Wiemy czego chcemy. Musimy poczekać, aż Europejska Partia Ludowa zdecyduje, jaką przyszłość zamierza dla siebie. Tak się nie stanie, zanim odbędzie się kongres późną jesienią.

Po tym, panie i panowie, pozwólcie, że powiem kilka słów o tym, jak interpretujemy to, co dzieje się na Węgrzech. W ostatnich latach pojawiła się obszerna literatura na ten temat – na temat tego, co dzieje się na Węgrzech. Była pierwsza jaskółka lata, Gyula Tellér. I dopiero w tym roku ukazały się dwie główne prace: jedna autorstwa profesora Sárközy, a druga autorstwa Ervina Csizmadii. I nawet nie wspomniałem o ciągłej międzynarodowej uwadze i analizie. Międzynarodową interpretację najlepiej można podsumować stwierdzeniem, że to, co musi działać na świecie, to liberalna demokracja – zwłaszcza w Europie. Należy zbudować i wdrożyć rodzaj liberalnego internacjonalizmu, z którego musi wyłonić się liberalne imperium. Unia Europejska jest niczym innym, jak ucieleśnieniem tego; ale pod rządami demokratów, pod rządami prezydenta Obamy, Stany Zjednoczone wymyśliły coś takiego na skalę globalną. Widać stąd, że to, co dzieje się na Węgrzech, jest zupełnie inne: to coś innego. Węgry robią coś inaczej, tworzą coś innego. Tak, tylko co? Do odpowiedzi na to pytanie można podejść z perspektywy filozoficznej – możemy zająć się tym później; ale można do niej podejść także z perspektywy praktycznej polityki. W tej chwili wybiorę tę drugą. Z tej perspektywy można zrozumieć, co się wydarzyło i dzieje na Węgrzech, oraz spuściznę, którą musiały zająć się siły obywatelskie, narodowe, chrześcijańskie, które zdobyły większość dwóch trzecich w wyborach w 2010 roku. Następujące punkty podsumowują sytuację, którą odziedziczyliśmy w tym czasie. Po pierwsze, przytłaczająca większość obciążeń na Węgrzech ponosiła mniej niż połowa ludności aktywnej zawodowo. Wyrażając to liczbowo, Węgry – kraj dziesięciu milionów – miały populację roboczą 3,6 miliona osób, z czego 1,8 miliona to podatnicy. Ci ludzie nieśli ciężary kraju na plecach. Oczywiście była to długotrwała i nie wygodna forma unicestwienia. W nawiasach wspomnę, że obecnie na Węgrzech pracuje 4,5 miliona osób, a wszyscy płacą podatki.

Drugim problemem, który musieliśmy rozwiązać, było to, że obywatele, rodziny, przedsiębiorstwa i państwo powoli grzęzły w długach. Odziedziczyliśmy więc rozpaczliwą sytuację zadłużenia. W 2010 r. doświadczyliśmy ciągłego spadku tożsamości kulturowej naszej społeczności, na Węgrzech. Widzieliśmy, że poczucie przynależności do narodu znika. Odkryliśmy, że nasze społeczności żyjące poza naszymi granicami były stale pod presją asymilacji i nie były w stanie się temu oprzeć. I odczuliśmy pogorszenie możliwości fizycznych w celu ochrony suwerenności: w policji i wojsku. Jak pisał wówczas Gyula Tellér, w 2010 r. Węgry znajdowały się w stanie upadku materialnego, intelektualnego i biologicznego. W tym czasie premier i rząd musieli dać odpowiedź na pytanie, czy można rozwiązać problem węgierskich problemów w ramach liberalnej demokracji. A stanowcza odpowiedź, jaką na to udzieliliśmy, brzmiała: „Nie, nie jest to możliwe, nie ma dobrej odpowiedzi na te pytania w takim ujęciu; więc trzeba stworzyć coś innego”. Powiedzieliśmy, że kierunek kapitalistycznej gospodarki wolnorynkowej odziedziczonej po liberalnej transformacji musi zostać utrzymany, demokratyczne instytucje prawne i polityczne muszą zostać zachowane, ale radykalna zmiana jest potrzebna w sposobie organizowania społeczeństwa i społeczności. Wyraziliśmy to mówiąc „tak” dla demokracji i „nie” dla liberalizmu. A potem nastąpiła debata na temat tego, czym były te rzeczy, które nazywano „nieliberalną demokracją”, „starą chrześcijańską demokracją” lub „systemem narodowym”.

Nazywamy pierwszą zmianę systemu „liberalną transformacją”; i możemy nazwać drugą transformacje „nie liberalną” lub „narodową”. Może warto poświęcić kilka zdań temu wyróżnieniu. Przeanalizowaliśmy relację między społecznością a jednostką i umieściliśmy ją na nowej podstawie koncepcyjnej. W systemie liberalnym społeczeństwo i naród to nic innego jak skupienie konkurujących ze sobą osób. To, co ich łączy, to konstytucja i gospodarka rynkowa. Nie ma narodu – a jeśli istnieje, to tylko naród polityczny. W nawiasach powinniśmy podziękować László Sólyomowi, który podczas swojej prezydencji wniósł trwały wkład, gdy w opozycji do koncepcji narodu politycznego opracował i wyjaśnił – w sensie prawnym i filozoficznym – koncepcję narodu kulturowego. Kiedy nie ma narodu, nie ma społeczności ani interesu narodowego. W istocie jest to relacja między jednostką a społeczeństwem z liberalnego punktu widzenia.

W przeciwieństwie do tego, nieliberalny lub narodowy punkt widzenia stwierdza, że ​​naród jest społecznością zdeterminowaną historycznie i kulturowo. Jest to historycznie rozwinięta konfiguracja, która musi chronić swoich członków i przygotowywać ich do działań zbiorowych w imię wspólnej sprawy. Zgodnie z poglądem liberalnym, indywidualne działanie, i to co kto robi – niezależnie od tego, czy prowadzi życie produktywne czy nieproduktywne – jest sprawą czysto prywatną i nie może podlegać osądowi moralnemu. Natomiast w systemie narodowym działanie – działanie indywidualne – jest godne pochwały, jeśli przynosi korzyści także społeczności. Należy to interpretować szeroko. Przykładem są nasi zdobywcy złotych medali olimpijskich. Znakomita wydajność sportowa to także indywidualna wydajność, która przynosi korzyści społeczności. Jeśli mówimy o nich, nie mówimy, że zdobyli złoto olimpijskie, ale że wygraliśmy złoto olimpijskie. Ich indywidualne występy również przynoszą korzyści społeczności. W systemie nieliberalnym lub narodowym wybitne osiągnięcia nie są czymś prywatnym, ale mają wyraźny wydźwięk społeczny. Takie są np. samowystarczalność i praca, tworzenie i zabezpieczanie środków do życia. Takie są nauka i zdrowy styl życia. Takie jest płacenie podatków. Takie jest zakładanie rodziny i wychowywanie dzieci. I taka jest orientacja w sprawach narodu i jego historii oraz udział w narodowej autorefleksji. To jest takie działanie, które rozpoznajemy, oceniamy moralnie i wspieramy.

Jeśli chodzi o relacje między jednostką a społeczeństwem, to co dzieje się na Węgrzech, jest czymś zupełnie innym od tego, co wydarzyło się w 1990 r., kiedy nastąpiła liberalna transformacja. Ale podobnie jak w przypadku tamtej transformacji, umieściliśmy nasze myślenie i kulturę na nowych podstawach – także w odniesieniu do relacji między jednostkami. Mówiąc ściśle, w systemie liberalnym obowiązuje zasada, że ​​każdy ma swobodę robienia czegokolwiek, pod warunkiem, że nie narusza wolności innych. To jest “kompas” indywidualnego postępowania. Nawiasem mówiąc, niewielkim problemem jest pytanie, co dokładnie nie narusza wolności innych. To jest coś, co zwykle określa najsilniejszy – ale zostawmy tą kwestię na inną okazje. W przeciwieństwie do tego, to co mamy teraz czy to, co usiłujemy zbudować, kieruje się innym kompasem moralnym. Wracając do znanej prawdy, twierdzimy, że definicja właściwego związku między dwojgiem ludzi nie polega na tym, że każdy ma swobodę robienia czegokolwiek, co nie narusza wolności drugiego; poprawna definicja jest taka, że ​​nie powinieneś robić innym tego, czego nie chcesz, aby ci zrobili. Co więcej, powinieneś robić innym, tak jak chciałbyś, aby oni Tobie robili. To jest inna wartość podstawowa.

I tu dochodzimy do najbardziej politycznie niewygodnego i wrażliwego pytania, jakim jest słowo „nie liberał”. Zawsze, gdy widzę nieszczęśliwe, gorące debaty wokół tego, zawsze przypomina mi się ten kultowy film dla naszego pokolenia: Monty Python i The Holy Grail. Rycerze wędrują po lesie, natrafiają na gigantów. Okazuje się, że jest słowo, którego nie wolno im mówić gigantom; i przez kilka minut w filmie zastanawiają się, jak nie powiedzieć słowa, o którym wszyscy wiedzą, że muszą powiedzieć. W polityce międzynarodowej to samo odnosi się do słowa „nieliberalny”. Powodem tego jest to, że liberałowie – którzy nigdy nie byli niewykształceni – opracowali interpretację tego wyrażenia, która definiuje je jako nic innego niż wyrażenie z przedrostkiem, pozorna demokracja: system, który przebiera się za demokrację, ale w rzeczywistości nie jest demokracją. I wymyślili dwie propozycje: demokracja jest z konieczności liberalna; i demokracja chrześcijańska jest z konieczności liberalna. Jestem przekonany, że są to dwa nieporozumienia, ponieważ oczywiście jest odwrotnie. Liberalna demokracja nigdy nie mogłaby powstać bez chrześcijańskich podstaw kulturowych. Mamy więc absurdalną sytuację, lub pozornie absurdalną sytuację, w której przy podejmowaniu najważniejszej decyzji dla kraju – określeniu jego kierunku albo komu zaufać – głosy dwóch osób są warte tyle samo: są takie same, nawet jeśli jedna z tych osób nie ukończyła nawet edukacji na poziomie podstawowym, a druga osoba jest prezesem Akademii Nauk. Jeden potrzebuje pomocy socjalnej, drugi płaci ogromne podatki, ale każdy ma jeden głos. Jeden rozumie świat, a drugi nie dba o świat, ale każdy ma ten sam głos. Taki konstrukt polityczny, który jest fundamentem demokracji – zwłaszcza liberalnej demokracji – można stworzyć tylko wtedy, gdy znajdziemy konkretny punkt widzenia, w którym ci pozornie zupełnie różni ludzie są wciąż równi, a zatem ich opinie mogą być brane pod uwagę z równą wagą. I ten punkt widzenia może być niczym innym jak chrześcijańską propozycją, że wszyscy jesteśmy stworzeni przez Boga na Jego własny obraz. Tak więc liberalna demokracja może istnieć tylko w świecie, w którym przedtem istniała kultura chrześcijańska. Można to wykazać zarówno geograficznie, jak i historycznie. Zatem twierdzenia, że ​​cała demokracja jest z konieczności liberalna i że demokracja chrześcijańska musi być liberalna, są po prostu fałszywe. Liberalna demokracja przetrwała do momentu, kiedy odeszła od swoich chrześcijańskich podstaw. Jak długo chroniła wolność osobistą i własność, miała korzystny wpływ na ludzkość. Ale treść liberalnej demokracji zmieniła się radykalnie, kiedy zaczęła łamać więzi, które wiążą ludzi z autentycznym życiem: kiedy kwestionowała tożsamość płci, dewaluowała religijną tożsamość ludzi i uważała narodową przynależność za zbędną. A prawda jest taka, że ​​w Europie w ciągu ostatnich dwudziestu-trzydziestu lat stało się to duchem epoki.

Panie i panowie! Oprócz wszystkich wewnętrznych debat na ten temat, istnieje również wymiar międzynarodowy. Mój czas dobiega końca, więc nie mogę tego wyjaśnić, ale przytoczę zdanie László Nagy, który powiedział, że „Węgry nie powinny być “dnem” Zachodu, ale nie powinny być “czubkiem” Wschodu”. To tajemnicza wypowiedź, i nie wiemy dokładnie, co oznacza, ale wszyscy czujemy, że to prawda. W każdym przypadku, podsumowując interpretację tego, co dzieje się dzisiaj na Węgrzech, możemy z całą skromnością powiedzieć, że pojawiło się państwo nieliberalne oraz prawdziwy model teorii państwa i polityki: unikatowy stan chrześcijańsko-demokratyczny.

Po tym muszę tylko odpowiedzieć na jedno pytanie: Dlaczego nasi przeciwnicy – wyznawcy liberalnej demokracji – nas nienawidzą? Nie ma nic złego w tym, że przeciwstawiają się temu, co reprezentujemy, ponieważ mają różne przekonania. Dlatego angażowanie się w debatę – być może w burzliwą debatę – jest naturalną cechą międzynarodowego, a może krajowego dyskursu politycznego. Ale nienawiść nie jest! Wszyscy czujemy, że kiedy nas atakują i krytykują, nie kłócą się z nami, ale nas nienawidzą. Oczywiście istnieje stara komunistyczna taktyka: oskarż swojego przeciwnika o to, co sam robisz. Dlatego twierdzą, że my, ludzie zorientowani ku narodowi, ich nienawidzimy; ale prawda jest dokładnie odwrotna, ponieważ – z chrześcijańskiego punktu widzenia – możemy rozróżnić osobę od jej działania. Możemy nie lubić – a nawet nienawidzić – czyichś działań; ale nie nienawidzimy tej osoby, nie nienawidzimy ich. Przeciwnie, oni nie tylko nie popierają tego, co robimy, ale również nienawidzą nas osobiście. Ważne jest, abyśmy zrozumieli, dlaczego tak jest. To nie tylko przedmiot zainteresowania intelektualnego – choć nie jest to drobna sprawa, ponieważ zrozumienie czegoś trudnego jest zawsze osiągnięciem. To pozwala nam zdecydować, jak z nimi współdziałać: co ma sens, a co nie ma sensu, kiedy się bronimy. Spróbuję więc, udzielić niewątpliwie skróconej odpowiedzi – ale z pozoru logicznej – na pytanie, dlaczego liberałowie nas nienawidzą.

Powiedzmy, że przez setki lat w europejskiej kulturze politycznej istniały dwie podstawowe koncepcje związane z poglądami na temat właściwego porządku na świecie. Z tych koncepcji jedyną prawidłową jest ta według której są na świecie oddzielne, wolne państwa – najlepiej państwa utworzone przez narody – i że podążają one własnymi ścieżkami, i tworzą system współpracy, którego cechuje najmniej konfliktów i dobro wspólne dla wszystkich. Drugi pogląd mówi, że musi istnieć władza, zasada, zgodnie z którą narody Europy lub świata mogą się zjednoczyć. Potrzebny jest taki system, a ten system jednoczący narody jest zawsze tworzony i utrzymywany przez siły ponadnarodowe. Pierwszy z nich można nazwać koncepcją narodową, a drugi można nazwać koncepcją imperialną. Nie chcę obrażać wyznawców imperialnego sposobu myślenia, więc nie używam słowa „imperialistyczny” – chociaż mógłbym to zrobić. Przez długi czas idea, że ​​świat ma być podporządkowany jednemu pomysłowi – i dlatego narody świata powinny podlegać jednemu systemowi rządów – była prerogatywą komunistów: był to internacjonalizm socjalistyczny lub komunistyczny. To się nie udało. Skończyło się klęską, nie była to koncepcja racjonalna. Pustą przestrzeń, którą ten koncept pozostawił, zajęła jednak nowa tendencja polityczna. Jest to europejska tendencja polityki liberalnej. Warto zauważyć, że w Europie trzydzieści lat temu istniała demokracja socjalistyczna lub socjalna, równocześnie istniała demokracja chrześcijańska i istniała demokracja liberalna. Ale w wyniku walki politycznej liberałowie osiągnęli pozycję, w której oznajmiono, że wszyscy powinni być teraz liberalnymi demokratami: nie może być wyraźnej socjalistycznej interpretacji demokracji, i tak jak powstały partie socjalistyczne. Nie może być wyraźnej chrześcijańskiej interpretacji demokracji. I nawet jeśli coś takiego istnieje, w gruncie rzeczy nie może się różnić od liberalnej interpretacji demokracji.

Panie i panowie! Dziś europejscy liberałowie są tymi, którzy wierzą, że w swoich rękach mają system teoretyczny, który przyniesie zbawienie, pokój i dobrobyt całej ludzkości. Trzymają w rękach uniwersalny model. Zostało to uformowane w tezę, a w dzisiejszej polityce europejskiej ta liberalna teza mówi nam, co i jak mamy myśleć, co jest właściwe i co należy wspierać, co należy odrzucić, a co jest niezgodne z ideami liberalnymi. Ten system powie ci, jak myśleć o najbardziej podstawowych faktach z życia. A dziś mogę krótko streścić ten program, mówiąc, że liberałowie wierzą, że wszędzie na świecie – szczególnie w Europie – wszystkie relacje międzyludzkie i społeczne należy przekształcić na wzór luźno zorganizowanych relacji biznesowych: „Jeśli Chcę tego, zobowiązuję się do tego, a jeśli nie chcę, nie będę; jeśli chcę wejść, wejdę, a jeśli chcę, odejdę.” Z tego wynika, dlaczego liberałowie wspierają migrację, dlaczego to sieć George’a Sorosa organizuje migrację. Zgodnie z liberalnym pojęciem wolności możesz być wolny tylko wtedy, gdy odrzucisz wszystko, co wymaga od ciebie przynależności: granice, przeszłość, język, religię, kulturę i tradycję. Jeśli możesz się od tego uwolnić, jeśli możesz to wszystko zostawić, jesteś wolną osobą.

Jak to zwykle bywa, powstaje też antyteza tego, co nazywam „nie liberalizmem”. Ten sposób rozumowania stwierdza, że ​​odwołanie jednostki do wolności nie może przeważać nad interesami wspólnoty. Jest większość i należy ją uszanować, ponieważ taka jest istota demokracji. Państwo nie może być obojętne na kulturę, państwo nie może być obojętne na rodzinę i państwo nie może być obojętne na pytanie, jakiego rodzaju ludzie – lub kto – znajdują się w granicach naszego kraju. Innymi słowy, dzisiaj jest to nieliberalna osoba, która broni swoich granic, broni swojej kultury narodowej, odrzuca zewnętrzne ingerencje i próby budowania imperium. Wracając do rycerzy w Monty Python i Święty Graal: Czy powinniśmy bać się powiedzieć to słowo? Mamy dobry powód i tchórzostwo nie jest zalecane. A jeśli nie czujemy się wystarczająco silni w teraźniejszości, w takich chwilach zawsze warto przypomnieć sobie wielkie postacie z przeszłości. Na przykład, jeśli czytasz Kartę Atlantycką, którą wspólnie stworzyli Roosevelt i Churchill i która położyła podwaliny pod przyszłość Europy, mogę powiedzieć, że jest to naprawdę nie liberalny dokument. W nim Anglosasi potwierdzają, że wszystkie narody mają prawo do wyboru własnego losu, do wyboru własnego rządu; nikt nie powinien ingerować w ich sprawy wewnętrzne, a ich granice powinny być przestrzegane. Lub, cytując Schumanna, który jako jeden z założycieli Europy cieszy się należytym szacunkiem nawet przez liberałów: „Demokracja zawdzięcza swoje istnienie chrześcijaństwu. Narodziła się w dniu, w którym człowiek został powołany do tego by w swoim życiu doczesnym uznał godność osoby ludzkiej, jej indywidualną wolność, poszanowanie praw każdego człowieka i praktykowanie braterskiej miłości wobec wszystkich”. Nikomu nie uszłoby na sucho tak powiedzieć w Parlamencie Europejskim – z wyjątkiem biskupa Tőkésa. Tak więc wielkie postacie, które są regularnie cytowane jako twórcy idei jedności europejskiej, w rzeczywistości nie należałyby do grona dzisiejszych liberalnych demokratów, ale do nieliberalnych demokratów. Dlatego uważam, że nie powinniśmy bać się iść wbrew duchowi epoki i budować nieliberalny system polityczny i państwowy.

Wróćmy do pytania, dlaczego nas nienawidzą. Uważają, że ludzkość wychodzi obecnie poza epokę nacjonalistyczną lub skoncentrowaną na narodzie i skoncentrowaną na chrześcijanach, i że ludzkość musi zostać wprowadzona w epokę post-nacjonalistyczną i post-chrześcijańską. Dlatego uważają, że potrzebny jest nowy uniwersalny model ludzkości: model, który można znaleźć w liberalnej demokracji. Problem polega na tym, że w polityce każda teoria promująca powszechne zbawienie jest mocna i aktualna tylko wtedy, gdy jest absolutna. Uniwersalna wola nie może tolerować ani jednego nieugiętego narodu – bez względu na to, jak małe mogą być. Dlatego gdy ideologia powszechnego zbawienia i pokoju napotyka opór, odpowiada na ten konflikt nie argumentem, ale nienawiścią. Ponieważ w swoim sposobie myślenia model oferowany ludzkości jest ważny i prawdziwy tylko wtedy, gdy jest prawdziwy bez wyjątku. Oto dlaczego liberalny, internacjonalistyczny program może być prawdziwy tylko wtedy, gdy jest prawdziwy dla każdego narodu, dla każdego mężczyzny, dla każdej kobiety i dla każdego wieku. To wraca do Kanta, ale to już inny temat. Nawet niewielki upór nie może być tolerowany, ponieważ jeśli jest mały upór, pokazuje to, że mogą istnieć inne formy organizacji lub organizacji społeczności; i wtedy doktryna powszechnego zbawienia okaże się fałszywa. A jeśli Węgry, Polska, Austria, Włochy i Republika Czeska nadal nalegają na własną koncepcję, jest to nie do zniesienia, jest nie do zdzierżenia: nie należy po prostu walczyć, ale nienawidzić, ponieważ przeciwstawiają się uniwersalnym ludzkim dobrem.

Panie i panowie! To wyjaśnia, dlaczego – i biskup Tőkés mógł tego doświadczyć – kiedy przemawiają przeciwko nam w instytucjach Unii Europejskiej, nie dyskutują, ale oblewają nas nienawistną żółcią. Po tym można odpowiedzieć tylko na jedno pytanie: jaka dokładnie jest przyszłość nieliberalnej demokracji w Europie? Oczywiście nikt nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie z całą pewnością, ale możemy powiedzieć, że wszędzie w ostatnich wyborach do Parlamentu Europejskiego partiami, które osiągnęły najlepsze wyniki, były te, które znalazły się pod ostrzałem dział liberalnej demokracji. Największe sukcesy odnieśli ci, którzy, że tak powiem, byli na celowniku krytyki głównego nurtu polityki europejskiej. Nie musimy wspominać o Węgrzech, z 53 procentami głosów, choć to nie jest bez znaczenia; ale są nasi Polscy przyjaciele, są Austriacy, są Czesi i są Włosi. Były to największe sukcesy w europejskich wyborach parlamentarnych. Dlatego uważam, że wysunięcie antytezy przeciwko tezie liberalnej demokracji – tezie o demokracji nieliberalnej – jest decyzją możliwą do przyjęcia, wykonalną i racjonalną nie tylko intelektualnie, ale także z punktu widzenia programu politycznego. Wszystko, co musimy zrobić, to znaleźć wyrażenie lub frazę, które nadadzą pozytywne znaczenie zasadniczo negatywnie brzmiącym słowu „nie-liberał”, ponieważ z tego, co powiedziałem, wynika jasno, że wszystko, co chcemy oddać w tej koncepcji, jest dobre. I bez względu na to, jak na to spojrzę, nie mogę podać lepszej definicji znaczenia nieliberalnej polityki niż wolność chrześcijańska: wolność chrześcijańska i ochrona wolności chrześcijańskiej. Polityka nieliberalna działająca na rzecz chrześcijańskiej wolności stara się zachować wszystko to, co liberałowie zaniedbują, zapominają i czym gardzą.

Ostatnie pytanie, przed którym stoimy, brzmi, czy kultura chrześcijańska i chrześcijańska wolność potrzebują ochrony. Moja odpowiedź jest taka, że ​​dziś są dwa ataki na chrześcijańską wolność. Pierwszy pochodzi od wewnątrz i pochodzi od liberałów: porzucenie chrześcijańskiej kultury Europy. I jest atak z zewnątrz, którym jest migracja, w wyniku czego – jeśli nie jego celem – jest zniszczenie Europy, którą znamy jako Europę.

Panie i panowie! Jeśli wrócimy do punktu początkowego minionych trzydziestu lat, a fakt, że z tego czasu pierwszorzędnego pozostało nam może piętnaście lat, nasuwa się pytanie, w jaki sposób zamierzamy go teraz wypełnić. Muszę powiedzieć, że te piętnaście lat przed nami spędzimy na misji naszego pokolenia: przeciwstawienie się liberalnemu Zeitgeistowi i liberalnemu internacjonalizmowi, ponieważ tylko w ten sposób możemy wzmocnić Węgry. Będzie to trudna do wygrania walka, a my stoimy przed “bitwą pod górę”, ale jestem przekonany, że po naszej stronie mamy wiele – nie wszystko, ale wiele – co można powiedzieć, że jest piękne, wolne i może być nazwane chrześcijańską wolnością.

Pozostaje tylko pytanie, czy śnimy, czy budzimy się. Wciąż musimy odpowiedzieć na pytanie, czy to naprawdę możliwe – czy też marzyliśmy od prawie dziesięciu lat – dla dziesięcio-milionowego kraju Unii Europejskiej wydostanie się spod góry długu, aby przywrócić swoją suwerenność gospodarczą, i rosnąć szybciej niż liberalne demokracje. Czy można skutecznie odrzucić migrację, chronić rodziny, bronić kultury chrześcijańskiej, ogłosić program zjednoczenia narodowego i budowania narodu oraz stworzyć porządek chrześcijańskiej wolności? Czy w tym wszystkim jest możliwe przetrwanie w pełni sił międzynarodowego przeciwnika i rzeczywiście odnieść sukces?

Panie i panowie! Nie sądzę, że śnimy. Tak, wszystko to jest możliwe, tak jak miało to miejsce w ciągu ostatnich dziesięciu lat – ale tylko wtedy, gdy będziemy bronić tego, co myślimy i czego chcemy; jeśli jesteśmy odważni, jeśli mamy męstwo – a teraz potrzebujemy męstwa – i jeśli jednoczymy się. Jak głosi hasło tego obozu: „Obóz jest zjednoczony!” Cóż, takie właśnie będą nasze następne piętnaście lat. Mogę Was po prostu zachęcić w ten sposób: Idźcie na całość, Węgry; idźcie na to, Węgrzy!

Post a Comment

Your email is never published nor shared.
 
Comments are moderated. If you don't see your comment, please be patient. If approved, it will appear here soon. Do not post your comment a second time.
 
Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*
*

Notify me of followup comments via e-mail. You can also subscribe without commenting.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

  • Our Titles

    The White Nationalist Manifesto

    From Plato to Postmodernism

    The Gizmo

    Return of the Son of Trevor Lynch's CENSORED Guide to the Movies

    Toward a New Nationalism

    The Smut Book

    The Alternative Right

    My Nationalist Pony

    Dark Right: Batman Viewed From the Right

    The Philatelist

    Novel Folklore

    Confessions of an Anti-Feminist

    East and West

    Though We Be Dead, Yet Our Day Will Come

    White Like You

    The Homo and the Negro, Second Edition

    Numinous Machines

    The World in Flames

    Venus and Her Thugs

    Cynosura

    North American New Right, vol. 2

    You Asked For It

    More Artists of the Right

    Extremists: Studies in Metapolitics

    Rising

    The Importance of James Bond

    In Defense of Prejudice

    Confessions of a Reluctant Hater (2nd ed.)

    The Hypocrisies of Heaven

    Waking Up from the American Dream

    Green Nazis in Space!

    Truth, Justice, and a Nice White Country

    Heidegger in Chicago

    The End of an Era

    Sexual Utopia in Power

    What is a Rune? & Other Essays

    Son of Trevor Lynch's White Nationalist Guide to the Movies

    The Lightning & the Sun

    The Eldritch Evola

    Western Civilization Bites Back

    New Right vs. Old Right

    Lost Violent Souls

    Journey Late at Night: Poems and Translations

    The Non-Hindu Indians & Indian Unity

    Baader Meinhof ceramic pistol, Charles Kraaft 2013

    Jonathan Bowden as Dirty Harry

    The Lost Philosopher, Second Expanded Edition

    Trevor Lynch's A White Nationalist Guide to the Movies

    And Time Rolls On

    The Homo & the Negro

    Artists of the Right

    North American New Right, Vol. 1

    Some Thoughts on Hitler

    Tikkun Olam and Other Poems

    Under the Nihil

    Summoning the Gods

    Hold Back This Day

    The Columbine Pilgrim

    Confessions of a Reluctant Hater

    Taking Our Own Side

    Toward the White Republic

    Distributed Titles

    Reuben

    The Node

    A Sky Without Eagles

    The Way of Men

    The New Austerities

    Morning Crafts

    The Passing of a Profit & Other Forgotten Stories

    Asatru: A Native European Spirituality

    The Lost Philosopher

    Impeachment of Man

    Gold in the Furnace

    Defiance